Değerli ziyaretçiler, Gunlukkiralikdaireler ekibi bu yazısında “Karadağ’da en çok Türk nerede” konusunu tüm yönleriyle aktarıyor.
Karadağ’da en çok Türk nerede? (İzmir’den bakınca biraz fazla dürüst bir cevap)
İzmir’de yaşıyorum. 25 yaşındayım. Arkadaş grubunda genelde “abi biz neden hâlâ gitmedik?” diye başlayan cümlelerin uzmanıyım. Sonra da gidilince ilk gün “biz burayı niye bu kadar büyütmüşüz?” deyip ikinci gün yine aynı yere aşık olan tiplerdenim.
Karadağ meselesi de tam olarak böyle başladı.
Bir gün yine kafenin köşesinde, kahveyle hayata anlam yüklemeye çalışırken biri dedi ki:
“Karadağ’da en çok Türk nerede biliyor musun?”
Ben daha sorunun tamamını duymadan cevap verdim:
“Muhtemelen bizim WhatsApp grubunda.”
Gülüşmeler oldu ama içimde bir şey kıpırdadı. Çünkü gerçekten merak ettim: Karadağ’da en çok Türk nerede?
Sonra öğrendim ki bu soru öyle basit değil. Çünkü Karadağ’a giden Türkler belli bir noktada toplanmıyor… adeta küçük koloniler kuruyor.
Ve ben de bunu yerinde gözlemlemek için yola çıktım.
İlk durak: Budva ve “tanıdık sesler sendromu”
Budva
Budva’ya ilk adım attığımda şunu düşündüm:
“Burası Akdeniz mi, İzmir yan sanayi mi?”
Çünkü sahil boyunca yürürken duyduğum ilk üç cümle şuydu:
“Kanka burası aşırı pahalı değil mi ya?”
“Abi şuraya bak, aynısı Alaçatı’da 3 kat fiyat.”
“Garsona Türkçe konuşsana ya, kesin anlar.”
O an şunu fark ettim: Karadağ’da en çok Türk nerede? sorusunun cevabı Budva’da yankı gibi dolaşıyordu.
Sahilde bir grup gördüm. Masaya yayılmışlar, biri menemen özlemi çekiyor, biri euro kuru hesaplıyor, biri de sürekli “burada yaşanır aslında ya” diyor.
İç sesim devreye girdi:
“Sen İzmir’den çıkmadın mı kardeşim? Neden Budva’da da Karşıyaka muhabbeti yapıyorsun?”
Ama itiraf edeyim, ortam çok tanıdıktı. Sanki Alsancak’ta farklı bir dekor kurulmuş gibiydi.
Türk yoğunluğu testi: Sahilde yürüyüş
Sahilde 10 dakika yürüdüm. Şu istatistiği çıkardım:
3 Türk grubu selfie çekiyor
2 Türk “burası çok pahalı” diyor
1 Türk Wi-Fi şifresi arıyor
1 Türk “burası Yunanistan mıydı?” diye soruyor
Ve ben…
Ben sadece yürüyüp “burada ne oluyor?” modundayım.
Budva bana şunu net gösterdi: Türkler burada da sosyal kümelenme yapıyor. Biyolojik olarak “tanıdık ses bulma refleksi” geliştirmişiz.
Kotor: Taş sokaklarda kaybolurken Türk bulma oyunu
Kotor
Kotor’a girdiğimde olay tamamen değişti.
Dar sokaklar, taş binalar, tarihi atmosfer… ama en önemlisi:
“Abi burası Instagram’da gördüğüm yer değil mi?”
Evet, orası.
Ama asıl olay manzara değil, insanların birbirini bulma şekliydi.
Kotor’da Türk bulma algoritması
Kendi kendime bir sistem geliştirdim:
1. “Merhaba” sesi duy
2. Hafif Türk aksanı ara
3. “Abi” kelimesini yakala
4. %90 ihtimalle Türk
Ve çalıştı.
Bir köşede iki kişi:
“Abi şu merdivenler öldürdü beni ya…”
Tamam, yakalandı.
Bir başka köşede:
“Burası resmen film seti ama fiyatlar Hollywood gibi.”
Yakalandı.
O an fark ettim ki Karadağ’da en çok Türk nerede? sorusunun ikinci cevabı Kotor’da gizliydi: dar sokaklarda kaybolup birbirini bulan Türkler.
Tivat: Lüks ile “biz buraya nasıl geldik?” arasında
Okumaya Değer: Karadağ'a uçak ile nasıl gidilir ?
Tivat
Tivat’a geçince olay biraz değişti. Daha modern, daha düzenli, biraz da “biz buraya yanlışlıkla business class binmişiz” hissi vardı.
Marina bölgesinde yürürken bir grup Türk şunu diyordu:
“Abi burası Monako değil mi ya?”
Bir diğeri:
“Monako değil ama kredi kartı limitimle yarışıyor.”
Ben içimden:
“İzmir’de çay 15 TL diye isyan eden sensin, burada kahve içiyorsun…”
Ama Tivat’ın en komik tarafı şuydu: herkes biraz daha sessizleşmişti. Sanki lüks ortam Türklerin sesini %20 kısıyordu.
Ama yine de kaçış yoktu.
Bir noktada birisi bağırdı:
“Abi şu tekne turu kaç euro?”
İşte o an Tivat’ın büyüsü bozuldu. Çünkü Türk refleksi devreye girmişti.
Podgorica: Türk yok denilen yerde Türk bulma başarısı
Podgorica
Başkent Podgorica için bana şöyle dediler:
“Orada Türk yok.”
Bu cümle benim için bir meydan okumadır.
Çünkü “yok” denilen yerde mutlaka biri vardır.
Bir kafeye girdim. Sessiz, sakin. Garson yerel, ortam yerel, her şey yerel.
Tam “galiba burada Türk yokmuş” diyecekken…
Arkadan bir ses:
“Abi çay var mı?”
İşte bu.
Kazandım.
Podgorica bana şunu öğretti: Türkler için “yok” diye bir yer aslında sadece “henüz keşfedilmemiş buluşma noktasıdır.”
Gerçek cevap: Türkler nerede değil, nerede toplanmıyor?
Bir süre sonra şunu fark ettim.
Aslında soru yanlışmış.
Karadağ’da en çok Türk nerede? diye sormak yerine şunu sormak gerekiyormuş:
“Türkler nerede bir araya gelmiyor?”
Çünkü cevap basit:
Hiçbir yerde.
Biz her yerdeyiz.
Sahildeyiz, dağdayız, kafedeyiz, marketteyiz, hatta yanlışlıkla başka gruba dahil olmuş halde bile Türk bulabiliyoruz.
Tipik Karadağ Türk sahneleri
Bir akşam Budva’da sahilde oturuyorum. Yan masada diyalog:
— “Abi burası çok güzel ama bir Ege değil.”
— “Ege de burası gibi olsaydı zaten burada olmazdık.”
Ben: “Bu felsefi tartışma nereye gidiyor?”
Başka bir gün Kotor’da:
— “Abi bu taşlar kaç yıllık?”
— “Bizim kira sözleşmesinden eski.”
Tivat’ta:
— “Abi euro bozdurduk mu?”
— “Bozdurduk da biz bozulduk.”
İç sesimle final değerlendirme
Tüm bu şehirleri gezdikten sonra İzmir’e dönmeden önce kendime şunu sordum:
“Ben ne arıyordum?”
Cevap basitti ama biraz komikti:
Türkleri.
Ama aslında bulduğum şey Türklerin kendisi değil, Türklerin bir ülkeye nasıl kendi düzenini taşıdığıydı.
Karadağ’da deniz var, dağ var, tarih var… ama Türk varsa orada mutlaka:
Bir “abi”
Bir “çok pahalı ya”
Bir de “burada yaşanır aslında”
cümlesi vardır.
Ve bu üçlü birleşince mekân değişiyor.
Son söz gibi değil, daha çok iç geçirme gibi
Şimdi biri bana tekrar sorarsa:
“Karadağ’da en çok Türk nerede?”
Cevabım hazır:
Budva’da sahilde, Kotor’da sokakta, Tivat’ta marinada, Podgorica’da “yok burada Türk” denilen her yerde.
Ve belki de en çok, kendi içimizde.
Gunlukkiralikdaireler olarak “Karadağ’da en çok Türk nerede” konusunda hazırladığımız bu içeriğin beğeninizi kazandığını umuyoruz. Bir sonraki yazıda buluşmak üzere!